W okresie montażu i udźwiękowienia zdję­cia do f. zostają zmontowane, powstaje oprawa muz. i dźwiękowa f. oraz oparta na oryginalnych negaty­wach obrazu i dźwięku wzorcowa kopia gotowego f.; jej odbitki, tj. kopie eksploatacyjne wyświetlane są w kinach. Istnieje kilka podstaw podziału f.: technika wykona­nia, długość montażu, szerokość taśmy fiim., rodzaj i gatunek. F. współczesne z uwagi na technikę wyko­nania dzielą się na:   1) czarno-białe   i   barwne,

2)    normalnoekranowe    i    szerokoekranowe,

3)             z dźwiękiem zwykłym (z zespołu głośników za
ekranem) lub przestrzennym (stereofonicznym, z
wielu głośników za ekranem i w różnych miejscach sali
kinowej). Zaawansowane są eksperymenty nad innymi
technikami zdjęć i projekcji, np. cinerama (trzy ściśle
przylegające do siebie obrazy, łączące się w jeden na
wielkim ekranie), cinemiracle, czyli „krugłorama”
(wiele przylegających do siebie obrazów, łączących się
w jeden pas, okalający całą salę kinową), dynamie
frame, czyli „kadr dynamiczny” (obraz film. o zmie­
niających się automatycznie — zależnie od potrzeb
treści — proporcjach ekranu), wreszcie film pla­
styczny, w którym pełne złudzenie przestrzenności
uzyskiwane jest za pomocą odpowiedniej techniki
zdjęć i okularów albo ekranu zbudowanego z setek ty­
sięcy małych lusterek lub soczewek. Nad eksperymen­
talnym widowiskiem kinowym do oglądania na trzech
ekranach naraz (poliwizja) pracował bez sukcesu u
publiczności A. Gance w latach 30-ych; współczesną
formą połączenia występów żywych aktorów, pieśnia­
rzy i baletu z kinową projekcją ruchomych obrazów
na wielu ekranach różnej wielkości, kształtu i proporcji
jest czechosłowacka -> Laterna Magica. Biorąc pod
uwagę długość (czas trwania projekcji), wszystkie f.
współczesne dzieli się na krótkometrażowe (do
600 m dł., czyli do 22 min projekcji), średniometra-
żowe (od 600 do 1200 m dł., czyli od 22 do 44 min
projekcji) oraz pełnometrażowe (od 1800 m dł.,
czyli od 66 min projekcji).

Pages: 1 2