Muzyka filmowa
Od czasu powstania filmu dźwiękowego (ok. 1929), umożliwiającego na jednej taśmie równoczesny zapis wizualny i akustyczny, nastąpił olbrzymi rozwój m.f., która — choć najmniej samodzielna w tej postaci jej zastosowania — może w najrozmaitszy sposób wiązać się organicznie z obrazem filmowym, np. występować w swej oryginalnej, naturalnej roli (różne rodzaje tzw. filmów muz.), podkreślać przez naśladowanie dźwiękami przebiegające na ekranie zjawiska ruchowe, pogłębiać psychol. wyraz przeżyć bohaterów i przebiegu akcji, jak i elementy ogólnego nastroju scen, a nawet sugerować uzupełniająco szczegóły treściowe niemożliwe do oddania w sposób wizualny;